شادی

روان انسان، در مقابل عوامل بیرونی و درونی، واکنش های مختلفی از قبیل شادی و خوشحالی، خشم، ترس و اندوه از خود نشان می دهد که به آنها «هیجان» گفته می شود. این هیجان ها، به عوامل پدیدآورنده، دیدگاه ها و اندیشه های انسان بستگی کامل دارد که گاهی مثبت و گاه منفی است.

شادی، حالتی از احوال آدمی است که تألّمات روحی در انسان به کمترین حدّ خود می رسد و مسرّت باطنی انسان در ظاهر، هویدا می گردد و روح، برای لحظه ای از قید غم ها آزاد می شود. شادی، احساس مثبتی است که از حسّ رضا و پیروزی به دست می آید.

«دکتر مایکل آیزنک» روانشناس شادی می گوید:

شادی، عبارت است از مجموع لذّت ها منهای درد.

شادی، آرامش خاطر و رضایت باطن است. شادی آن کیفیت زندگی است که همه آرزوی یافتنش را دارند.

شادی و خرسندی، حالتی است درونی که از آرامش خاطر و رضایت باطن حکایت می کند.

ضرورت شادی

«شادی»، یکی از نیازهای اساسی انسان در زندگی است.

«شادی»، عامل رشد و موفقیت است.

«شادی»، محرکی است برای کار و فعالیت بیشتر.

«شادی»، عاملی است برای افزایش توانایی و فعالیت سالم.

«شادی»، ضرورتی است که به زندگی معنا می دهد.

اصولًا آفرینش جهان هستی و انسان به گونه ای است که خود به خود شادی و نشاط را برای آدمی فراهم می آورد و عواطف منفی مانند ناکامی، ناامیدی، ترس و نگرانی را بی اثر می سازد. بهار طرب انگیز، با آبشارهای زیبا، گل های رنگارنگ، دیدن صحنه طلوع خورشید زیبا، پرندگان قشنگ و نغمه خوانی آنها، باران لطیف، رویش گیاهان، رنگ های متنوّع و بسیاری دیگر از پدیده های جهان برای انسان شادی آور و سرور آفرین است. در پرتو شادی، انسان می تواند خود را بسازد و قلّه های سلوک را بپیماید. و در اجتماع نقش سازنده خود را در زمینه های فرهنگی، سیاسی و اقتصادی ایفا نماید.^[